My memory

Friday, November 24, 2006

No Comment

หากน้ำตาพูดได้...คงครวญคราง...

โหยไห้ไหว้วอน...ร้องขอได้

โปรดเถิด...เจ็บเหลือเกินทรมานเหลือเกิน...

พายุร้ายที่พัดโหมกระหน่ำ

ไม่อาจทำลายล้างความว่างเปล่าได้เลย

ตราบใดที่ความว่างเปล่า...ยังคงว่างเปล่า

0 Comments:

Post a Comment

<< Home